Language

Language: Please download and save Malayalam web fonts to your C:\WINDOWS\Fonts.

Thursday, December 29, 2011

പുതുവര്‍ഷം

പുതിയ വര്‍ഷം വന്നു. 
' 2012'  
2011 പോയി...പാവം !!   
പോകാതിരിക്കാന്‍  വയ്യല്ലോ. എത്ര പിടിച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചാലും  അനന്തമായ കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്കില്‍പ്പെട്ടു പിന്നിലോട്ടു പോയി മറയാന്‍ ഓരോ വര്‍ഷവും വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവിടെ സ്വന്തം താല്‍പ്പര്യങ്ങള്‍ക്കു സ്ഥാനമില്ല. 
പുതിയ വര്‍ഷത്തെ എല്ലാവരും   ആഹ്ളാദത്തോടെ  വരവേല്‍ക്കുന്നു. പുതിയ സ്വപ്‌നങ്ങ , പ്രതീക്ഷക, സംരംഭങ്ങ , ബന്ധങ്ങൾ,  അങ്ങനെയങ്ങനെ പുതുവര്‍ഷം ഒപ്പം  കൊണ്ടുവരുന്നതെല്ലാം നന്മകളായിരിക്കുമെന്ന  ശുഭചിന്തകളിലാണ്  നമ്മൾ.  അതങ്ങനെ തന്നെയായിരിക്കട്ടെ. ഒരു കുന്നോളം പ്രതീക്ഷിച്ചാലേ ഒരു കുന്നിക്കുരുവോളമെങ്കിലും കിട്ടുകയുള്ളൂ. 
തുടക്കത്തില്‍ പാവം എന്നു പറഞ്ഞെങ്കിലും എനിക്ക്   2011-നോട്‌ അത്ര ഇഷ്ടമൊന്നുമില്ല. അവന്‍ എന്നെ ഒത്തിരി മാന്തുകയും നുള്ളുകയും ഇടക്കു പലപ്പോഴും കടിക്കുകയും  ചെയ്തിട്ടുണ്ട് . ഒരവസരത്തില്‍ എല്ലാ അതിരുകളും ലംഘിച്ചു ദ്രോഹിക്കാന്‍ വരെ ശ്രമിച്ചെന്നതും സത്യമാണ്.  അദൃശ്യനായ ഒരു ശത്രുവെപ്പോലെ അവനെന്റെ പിന്നാലെ നടന്നു. അവസരങ്ങള്‍ നഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴും അസുഖങ്ങള്‍ പിടികൂടുമ്പോഴും പിന്നില്‍ നിന്ന് അവന്‍ പരിഹസിച്ചു ചിരിക്കുന്നത് എനിക്ക് കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു  ഒരു വിധത്തില്‍  പറഞ്ഞാല്‍ അതൊരു ചൂതാട്ടം തന്നെയായിരുന്നു. തോല്‍ക്കാതെ ഇക്കരെ കടന്നതു ഭാഗ്യം. 
2012 അങ്ങനെയൊന്നുമല്ലെന്ന്  അവളുടെ ചിരി ദൂരെ നിന്ന് കണ്ടാലേ അറിയാം.( 2012 ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയാണെന്നാണ്  എന്റെ വിശ്വാസം.) അല്ലെങ്കിലും പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്ക് ഒരു പരിധിക്കപ്പുറം ക്രൂരത കാ ട്ടാനാവില്ല.. നിങ്ങള്‍ എന്ത് പറയുന്നു?


ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ നമുക്ക് ശുഭപ്രതീക്ഷകളോടെ കാത്തിരിക്കാം.   ശ്വര്യസമ്പന്നമായ ഒരു പുതുവര്‍ഷം നമുക്കായി കടന്നു വരുന്നു...അതിന്റെ  എല്ലാ ആഹ്ലാദവും നിങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം പങ്കിടാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. സദയം സ്വീകരിച്ചാലും. എന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ  'പുതുവത്സരാശംസക'  

Wednesday, December 28, 2011

എന്റെ ഗ്രാമം





ഒരു ഗ്രാമം എന്റെ മനസ്സില്‍ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നുണ്ട് .. ഞാന്‍ ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന ഗ്രാമം... പൊള്ളുന്ന ഒരു  ഗൃഹാതുരത്വം ഓര്‍മ്മകളില്‍ ഉണര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് എന്റെ ചിന്തകളില്‍  ഇപ്പോഴും നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്ന ഒരു ഗ്രാമം....
ഞാന്‍ ആ ഗ്രാമത്തെ അത്രയേറെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട് . 
എന്റെ ബാല്യകൗമാരയൗവ്വനങ്ങളില്‍ അദൃശ്യയായി ഒപ്പം നടന്നവള്‍, സ്കൂളിലേയ്ക്ക് പോകുമ്പോള്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കാന്‍ പേടി തോന്നുന്ന  ഇടവഴികളില്‍ കാറ്റത്തിളകിയാടുന്ന മരച്ചില്ലകളിലൂടെയും  കിളികളുടെ സംഗീതത്തിലൂടെയും  തന്റെ  സ്നേഹസന്നിധ്യമിയിച്ചിരുന്നവ,  പിന്നെ എന്റെ കൗമാരസ്വപ്നങ്ങള്‍ രഹസ്യമായി സൂക്ഷിച്ചവള്‍...., ഒടുവില്‍ മോഹഭംഗങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം വിതുമ്പിക്കരഞ്ഞവള്‍   
ഏതു ശപിക്കപ്പെട്ട നിമിഷത്തിലാണു  ഞാനവളെ  ഉപേക്ഷിച്ചു പോന്നത്? അല്ല.... എനിക്കവള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടത് ? 
എന്റെ കളിക്കൂട്ടുകാർ, ബാല്യകാല സുഹൃത്തുക്കള്‍, സ്കൂള്‍ അധ്യാപകർ,  എങ്ങോട്ടുനോക്കിയാലും എന്നെ തിരിച്ചറിയുകയും  ചിരിച്ചു കുശലം പറയുകയും ചെയ്യുന്ന എന്റെ നാട്ടുകാർ, ബന്ധുക്കള്‍ ആ മണ്ണിൽ ലയിച്ചു ചേർന്ന അനേകം പ്രിയപ്പെട്ടവ

അമ്മയുടെ കൈ പിടിച്ചു തൊഴാന്‍ പോകുമായിരുന്ന ദേവീക്ഷേത്രം..ആണ്ടിലൊരിക്കല്‍ നാടിന്റെ ആ ഘോഷമായി  മാറുന്ന അവിടുത്തെ ഉത്സവം..നേരം വെളുക്കുന്നതുവരെ ഉറക്കമിളച്ചു കാണുന്ന കഥകളി ...!
നോക്കെത്താദൂരം വരെ പരന്നു കിടക്കുന്ന പാടങ്ങളും, തോടുകളിലൂടെ തുഴഞ്ഞു പോകുന്ന വള്ളങ്ങളും  കണ്ടുകൊണ്ടു കാറ്റുകൊള്ളാന്‍ പോയിരിക്കുന്ന വരമ്പുകള്‍,  ആര്‍ത്തുചാടി മദിച്ചു കുളിക്കുകയും നീന്തല്‍  പഠിക്കുകയും ചെയ്ത കുളങ്ങള്‍
തുമ്പപ്പൂക്കള്‍,  തിരുവാതിരകള്‍ , വിഷുക്കണികൾ..ക്രിസ്തുമസ് കരോളുകൾ,
സര്‍പ്പക്കാവിനു ചുറ്റുമുള്ള തൊടിയില്‍ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ഇലഞ്ഞിപ്പൂക്കള്‍ ...


എന്റെ വീട്...!  ഉമ്മറത്ത്‌ അമ്മ കത്തിച്ചു വെയ്ക്കുന്ന നിലവിളക്ക്... നാമജപം...മറക്കാനാവാത്ത അമ്മയുടെ കീര്‍ത്തനങ്ങൾ , വിളക്കിലെ അഗ്നിനാളം  തേടി വരുന്ന ഈയാംപാറ്റകൾ... കാലുകഴുകി വരുന്ന അച്ഛന്റെ  മെതിയടി ശബ്ദം ...അകലെ നിന്നിരമ്പിയെത്തുന്ന മഴത്തുള്ളികളുടെ കിലുക്കം.......!  
ചേട്ടനും ചേട്ടത്തിയും.....അവരുടെ കുട്ടികളുടെ കുസൃതികള്‍ പാട്ടുകള്‍ ... ആദ്യാക്ഷരങ്ങള്‍ പഠിക്കുന്ന കോലാഹലങ്ങള്‍ വീടിനുള്ളില്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന സാഹിത്യവും സംഗീതവും...ഇടയ്ക്കിടെ വിരുന്നു വരുന്ന അച്ഛന്റെ പ്രശസ്തരായ സുഹൃത്തുക്കളുടെ സാന്നിധ്യം...

അടുത്തവീട്ടിലെ അപ്പൂപ്പന്റെ  നിറഞ്ഞ പൊട്ടിച്ചിരികള്‍ ..അമ്മൂമ്മയുടെ  വാത്സല്യം...അടുക്കളയില്‍ അയലത്തെ പെണ്ണുങ്ങളുടെ അടക്കംപറച്ചിലുകള്‍ .. പരദൂഷണം....   

അച്ഛന്റെ ഒപ്പം നടന്നു പഠിച്ച പാഠങ്ങൾ.. വായനശാലയില്‍ നിന്ന്  വായിച്ചുതീര്‍ത്ത  പുസ്തകങ്ങളുടെ നീണ്ട നിര... 

പ്രണയത്തിന്റെ  ആദ്യപാഠങ്ങൾ പറഞ്ഞുതന്ന തിളങ്ങുന്ന വിടര്‍ന്ന മിഴികള്‍ ..  ഒന്നു കാണാന്‍ കാത്തുനിന്ന സന്ധ്യകൾ....ഒരു പുഞ്ചിരിയിലൊതുക്കുന്ന  സ്നേഹം...
ഒടുവില്‍ ആരും കാണാതെ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച കവിതകള്‍ ..
അതെല്ലാമിന്നെവിടെ? എവിടെ ?
വെറുമൊരു വിഢിയേപ്പോലെ, ഈ നഗരത്തിന്റെ തിക്കുകള്‍ക്കും തിരക്കുകള്‍ക്കും പ്രലോഭനങ്ങൾക്കുമിടയില്‍ പൊന്നുപോലെ സൂക്ഷിച്ചുവെയ്ക്കാൻ മറന്നുപോയ ആ പഴയകാലം...

പക്ഷെ അപ്പോഴും എന്റെ ഉറക്കത്തിനുള്ളില്‍ ഒരു   പ്രഭാതസ്വപ്നമായി വന്നു നീ എന്നെ മടക്കിവിളിച്ചിരുന്നുവല്ലോ.....  ''എന്നെ മറന്നു അല്ലെ? '' എന്ന് പരിഭവം പറഞ്ഞിരുന്നുവല്ലോ?

ഞാനെന്തേ അത് കേട്ടില്ല...? കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്കിനിടയില്‍ കളഞ്ഞുപോകുന്നത്  ഒരു ജന്മത്തിലെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട നിമിഷങ്ങളുടെ ഓര്‍മ്മച്ചെപ്പുകളാണെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല? അവിടേയ്ക്ക് ഒരു മടക്കയാത്ര ജീവിതത്തിന്റെ അനിര്‍വര്യതയായിരുന്നുവെന്നു  മനസിലാക്കിയില്ല? അറിയില്ല...ഉള്ളില്‍ വെളിച്ചം തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും വൈകിപ്പോയിരുന്നല്ലോ..!!

കാലം പോകെപ്പോകെ എത്ര മാറിപ്പോയി എന്റെ  പാവം ഗ്രാമം..!! നഗരത്തിന്റെ വേരുകള്‍ പടര്‍ന്നിറങ്ങി വികൃതമായ മുഖം..പഴയ ശാലീനതയില്ല....സൌരഭ്യമില്ല.... കിളിക്കൊഞ്ചലുകളില്ല, സ്നേഹസാന്നിധ്യമില്ല...

വല്ലപ്പോഴും ഒരിക്കൽ , ഒന്നു കാണാന്‍ ചെന്നിറങ്ങുന്ന എന്നെ അവള്‍ തിരിച്ചറിയുന്നുപോലുമില്ല...!!

എങ്കിലും......... അതവളുടെ കുറ്റമല്ലല്ലോ...

Saturday, December 17, 2011

ക്രിസ്തുമസ്


വീണ്ടും ഒരു ക്രിസ്തുമസ് .....സ്നേഹിക്കാനും സ്നേഹിക്കപ്പെടാനും, അനന്തവും അനുപമവുമായ ആ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചോര്‍ക്കാനും   പറയാനും സ്തുതിക്കാനും ഒരു ദിവസം കൂടി...

പക്ഷെ, നമ്മള്‍ സങ്കല്‍പ്പിക്കുന്ന പോലെ  വര്‍ഷത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ വരുന്ന ഒരു  ദിവസം മാത്രമാണോ ക്രിസ്തുമസ്
അല്ല...! 
ഈ ലോകത്തില്‍  വിടെയെങ്കിലുമൊക്കെ എല്ലാ ദിവസങ്ങളും ക്രിസ്തുമസ്  ആയി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്  സത്യംകരുണയും സ്നേഹവും ത്യാഗവും  വാത്സല്യവു മൊക്കെ കൈമാറപ്പെടുന്ന  ദിവസങ്ങള്‍ ....!

നന്മയോടൊപ്പം നല്ല മനസ്സുകളില്‍ ക്രിസ്തു ജനിക്കുന്നു. അന്യരുടെ  വേദനയേയും  ദാരിദ്ര്യത്തെയും സഹാനുഭൂതിയോടെ കാണുകയും അവരെ തന്നാലാവും വിധം സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരുടെ   എല്ലാ ദിവസങ്ങളും ക്രിസ്തുമസ്  ആയി മാറുന്നത്  അങ്ങനെയാണ്  . 
                                                                                 എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തുക്കളുടെ ജീവിതവും അതുപോലെ നന്മയും സന്തോഷവും അനുഗ്രഹവും നിറഞ്ഞ അനേകം ക്രിസ്തുമസ് ദിനങ്ങള്‍ കൊണ്ട് സമ്പന്നമാകട്ടെ എന്നാശംസിക്കുന്നു.
    

Wednesday, December 14, 2011

സ്നേഹം



പൂക്കള്‍ എനിക്കിഷ്ടമാണ് ....!! അല്ലെങ്കില്‍ പൂക്കളെ  ഇഷ്ടപ്പെടാത്തവര്‍ ആരാണ്... അല്ലെ? ശരിയാണ്... പക്ഷ പൂക്കളെ സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍ ചുരുക്കമാണ്. പൂക്കളെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരും പൂക്കളെ സ്നേഹിക്കുന്നവരും തമ്മില്‍ ഒത്തിരി വത്യാസമുണ്ട് . 

എന്താണ് ഇവിടെ ഇഷ്ടവും സ്നേഹവും തമ്മിലുള്ള വത്യാസം ? 


ഷ്ടപ്പെടുന്നവര്‍ക്ക്  പൂക്കള്‍ ഇറുത്തെടുക്കാം. പൂപ്പാത്രങ്ങളില്‍ വെയ്ക്കാം.. മുടിയില്‍ ചൂടാം... അതിന്റെ സുഗന്ധവും ഭംഗിയും ആസ്വദിക്കാം...ഒടുവില്‍ വലിച്ചെറിയാം. ...


പക്ഷെ  സ്നേഹം പൂക്കളെ ഇറുത്തെടുക്കുന്നില്ല...മുടിയില്‍ ചൂടുകയോ പൂപ്പാത്രങ്ങളില്‍ വെയ്ക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല...സ്നേഹം പൂക്കളോടൊപ്പം വിരിഞ്ഞു നില്‍ക്കുകയും സുഗന്ധം പരത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ....

ഒരു ചെടി നട്ടപ്പോള്‍ തുടങ്ങിയ ബന്ധം... വാടാതെ, വെയിലേറ്റു തളരാതെ, വെള്ളവും തണലും കൊടുത്തു വളര്‍ത്തിയ ചെടി.. ഓരോ ഇലയും തളിരിടുമ്പോള്‍, കുമിളകള്‍ പോലെ മനസ്സില്‍ നുരയിടുന്ന സന്തോഷം... ഒടുവിലൊരു ദിവസം, നാണിച്ചു നാണിച്ചു പതുക്കെയൊരു  മൊട്ടു മുഖം കാട്ടി..! അമ്മേ...! അന്നോരുത്സവമായിരുന്നു .... പിന്നെയതു വിരിഞ്ഞു കാണാനുള്ള കാത്തിരിപ്പ്.  ഓരോ ഇതളും മിഴി തുറക്കുമ്പോള്‍ സ്വര്‍ഗം കിട്ടിയ പ്രതീതി. അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്‍ അവളൊരു പൂവായി  മാറി ....ഹോ  എന്തൊരു ഭംഗി ...! 
'ഇത്തിരിപ്പൂവേ ചുവന്ന പൂവേ, ഇത്രനാളെങ്ങു  നീ പോയി പൂവേ.' കേട്ടിട്ടില്ലേ ഈ  കവിത? മഹാകവി  ജീ ഈ കവിത എന്റെ പൂവിനെക്കുറിച്ചെഴുതിയതാണെന്ന് പോലും അക്കാലത്തു ഞാന്‍ കരുതിയിരുന്നു..
അവളുടെ ഇതളുകളില്‍ ഒന്ന് തൊടാന്‍ പോലും ഞാന്‍ മടിച്ചു..വേദനിച്ചാലോ.. എന്റെ  നഖങ്ങള്‍ കൊണ്ട്  പോറലേറ്റാലോ?  
ശലഭങ്ങള്‍ വന്നും പോയും ഇരുന്നു.  തേനീച്ചകള്‍ അവള്‍ക്കു ചുറ്റും പറന്നു നടന്നു... പൂമ്പൊടി കൊണ്ട് കാലു കഴുകി, തേനൂട്ടി അവരെ അവള്‍ സല്ക്കരിച്ചയച്ചു


ഉമ്മറപ്പടിയിലിരുന്നു ഞാന്‍ അവളെ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ സുന്ദരിപ്പൂവ് .!  എത്ര കണ്ടിട്ടും മതിവരുന്നില്ല !! മടിച്ചു മടിച്ചാണ്  ഞാനന്നു സ്കൂളില്‍ പോയത്. എന്റെ അഭാവത്തില്‍ അവള്‍ക്കെന്തെങ്കിലും അപകടം പറ്റിയാലോ എന്ന് ഞാന്‍ ശരിക്കും പേടിച്ചിരുന്നു..
അതുകൊണ്ടു തന്നെ സ്കൂള്‍ വിട്ടുവന്ന് നേരെ വളുടെ അടുത്തേക്കാണോടിയത്.  ''ഞാന്‍ ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ട് '' എന്ന് പറയുന്നത് പോലെ അവള്‍ കാറ്റത്തു മെല്ലെ ഇളകിക്കൊണ്ട്  എന്നെ നോക്കി.  പക്ഷെ ആ ഇതളുകള്‍ വല്ലാതെ തളന്നിരിക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. ശരിയാണ് ... അവള്‍  വാടിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു...നിറം മങ്ങിയത് പോലെ... രാവിലെ കണ്ട ആ പ്രസരിപ്പെവിടെ ? ഇപ്പോള്‍ അവളുടെയടുത്തു ശലഭങ്ങളില്ല...തേനീച്ചകളുമില്ല. എന്റെ പൂവിനെ തനിച്ചാക്കിയിട്ട്  അവരൊക്കെ എവിടെപ്പോയി?  

സന്ധ്യയാകുന്തോറും അവള്‍ കൂടുതല്‍ അവശയായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. നിവര്‍ന്നു നില്‍ക്കാന്‍ ശക്തിയില്ലാതെ ആ മുഖം താഴോട്ടു കുനിഞ്ഞു.   ഒടുവില്‍ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരു നിമിഷം പിടി വിട്ടിട്ടെന്ന പോലെ കൊഴിഞ്ഞു താഴെ മണ്ണിലേയ്ക്കു വീണു...
ഞാന്‍  മെല്ലെ അവളെ കയ്യിലെടുത്തു.  അവസാനത്തെ നിശ്വാസം പോലെ ആ ഇതളുകള്‍  എന്റെ മടിയിലേയ്ക്ക് അടര്‍ന്നു ചിതറി......
എനിക്ക് വല്ലാതെ സങ്കടം വന്നു,  
കാരണം ഞാന്‍ അന്നു വെറുമൊരു കുട്ടിയായിരുന്നല്ലോ...!  
വളരുന്തോറും ഇഷ്ടവും സ്നേഹവും പരസ്പരം ഇടകലര്‍ന്ന്  തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത ഒരു പ്രതലത്തിലെത്തി നില്‍ക്കുന്ന കാലം എല്ലാവരുടെ ജീവിതത്തിലും വരും. അപ്പോള്‍ പിന്നെ ഇതുപോലുള്ള കൊച്ചുകൊച്ചു നഷ്ടങ്ങള്‍ ആരെയും വേദനിപ്പിക്കാതെയാകും, സ്പര്‍ശിക്കാതെയുമാകും   
എങ്കിലും.... 
സ്നേഹത്തിന്റെ നനുത്ത സ്പര്‍ശങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിയാനുള്ള മനസ്സിന്റെ കഴിവുകള്‍ നഷ്ടപ്പെടാതെ  സൂക്ഷിക്കാന്‍ നമ്മള്‍ക്കൊന്നു ശ്രമിച്ചു കൂടെ?   


Saturday, December 10, 2011

ദാസേട്ടൻ




സ്വന്തം നാടിനോടും ഭാഷയൊടും  സംസ്കാരത്തോടും സ്നേഹമില്ലാത്ത ലോകത്തിലെ ഒരേ ഒരു ജനതയാണു മലയാളി എന്നു കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഒരു ചർച്ചയിൽ പറഞ്ഞു കേട്ടു. . തങ്ങളുടെ മക്കൾക്കു മലയാളം എഴുതാനും വായിക്കാനും സംസാരിയ്കാനും അറിയില്ലന്നു ചില മാതാപിതാക്കൾ അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്നതു ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട് . ''ഇവർ  (മലയാളികൾ) ഇവിടെ നിന്നു പോയാലേ കേരളം നന്നാവൂ'' എന്ന് അന്യ ദേശക്കാരും പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട് . ആ നിലയിലേയ്ക്കു നമ്മൾ മലയാളികൾ പുരോഗമിച്ചിരിക്കുന്നു .. ..!

ഒന്നോർത്താൽ ശരിയല്ലേ?. 'കേരളം വളരുന്നു' എന്ന പഴയ സങ്കൽപ്പം ഇന്നില്ല. ' കേരളം തളരു'കയാണ്.  എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും.... ! 

ഇവിടെ  സ്വന്തം എന്നു അഭിമാനപൂർവം പറയാൻ  നമുക്ക് എന്തുണ്ട്?  ഒരു ദാസേട്ടൻ അല്ലാതെ? അവിടെയും നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കിടയിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം സംഭവിക്കുന്ന ഒരു ഗന്ധർവജന്മത്തെ - തലമുറകളുടെ സംഗീതസ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കും പ്രണയ സങ്കൽപ്പങ്ങൾക്കും  നിറംപകര്‍ന്ന 
ആ ശബ്ദസൗകുമാര്യത്തെ -  
അർഹിക്കുന്നതു പോലെ ആദരിയ്ക്കാൻ നമുക്കു കഴിയാതെ പോകുന്നത്  എന്തു കൊണ്ടാണ്? 

അല്ലെങ്കിൽത്തന്നെ  ഇവിടെ   ആര് ആരെയാണ്  ബഹുമാനിക്കുന്നത്....അല്ലേ? 

Monday, November 28, 2011

പ്രാര്‍ത്ഥന

പ്രാര്‍ത്ഥന ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമാണ്. മതമേതായാലും, വിശ്വാസം ഏതായാലും  ഈശ്വരസന്നിധിയില്‍ മാത്രം സ്വസ്തമാകുന്ന മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ ആത്മസമര്‍പ്പണമാണു പ്രാര്‍ത്ഥന.

ആരും ഇല്ലെന്ന തോന്നലില്‍ ജീവിതം എത്തി നില്‍ക്കുമ്പോഴും ആശ്രയം തരുന്ന  ആ പരമപദത്തിലേയ്ക്കുള്ള യാത്രാമാധ്യമമാണു പ്രാര്‍ത്ഥന.
നിങ്ങള്‍ ആരുമാവട്ടെ എവിടെയുമാകട്ടെ, പ്രാര്‍ത്ഥനയും ഒപ്പമുണ്ടാവണം. കഴിയുമെങ്കില്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ക്കു വേണ്ടി മാത്രം പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുക. നിങ്ങളെക്കാള്‍ അവശത അനുഭവിക്കുന്നവര്‍ക്കു വേണ്ടി, ആലംബഹീനര്‍ക്കു വേണ്ടി, വേദനിക്കുന്നവര്‍ക്കുവേണ്ടി, കരയുന്നവര്‍ക്കുവേണ്ടി, പിറന്നു വീണപ്പോള്‍ മുതല്‍  വിശപ്പും അനാഥത്വവും അറിഞ്ഞു വളരുന്ന അനേകം കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി...

ഇവിടെ  നിങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പില്‍  ഞാന്‍ സമര്‍പ്പിക്കുന്നത് ഒരു ദൃശ്യമാണ്. 
വിഷയം പ്രാര്‍ത്ഥന തന്നെ. ഞാന്‍ സ്ക്രിപ്റ്റ്  ചെയ്ത ഒരു രംഗം.  

ആയിരം  വാക്കുകളേക്കാള്‍ ഒരു ചെറിയ  ദൃശ്യം ശക്തമാണെന്ന് കേള്‍ക്കുന്നു. പക്ഷെ ഇതൊരു ശക്തി പരീക്ഷമല്ല... ശ്രമമാണ്.....                                          
courtesy to: 
 Binoy Chacko, Celestials 
(Executive Producer)
Manoj Kaladhar (Director) 
Shibu (Camera)
and
Justus Itty, Sameer (Actors)

Sunday, November 20, 2011

ഹേ സൂര്യ ..






ഹേ സൂര്യ .....കോടാനുകോടി വര്‍ഷങ്ങളായി  ഈ ഗ്രഹത്തില്‍ ജീവന്റെ  തുടിപ്പിനെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന അവിടുത്തേക്ക്‌ നമസ്ക്കാരം. അളന്നു തീര്‍ക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ദൂരത്തു നിന്നും ഒഴുകിയെത്തുന്ന ആ സ്നേഹത്തിന്റെ ഊഷ്മളത....അതു കടലും കരയുമായി, പകലും  രാത്രിയുമായികാറ്റായി, വസന്തവും വര്‍ഷവും ശിശിരവും ഹേമന്തവുമായി, മഞ്ഞും  മഴയും വെയിലും  നിലാവും പിന്നെയീ കാണായ പ്രകൃതി മുഴുവനുമായി  ഞങ്ങളുടെ മേല്‍ പെയ്തിറങ്ങുന്നു. 


ഹേ സൂര്യ... ഉദയാസ്തമനങ്ങള്‍ അങ്ങയുടെ കര്‍മ്മമല്ലെന്നും അവിടുന്നു നിശ്ചലനെന്നും പിന്നെയെന്നോ ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പക്ഷെ മനോഹരമായ ആ സങ്കല്‍പ്പത്തിന്റെ ഭംഗി  ഒട്ടും നഷ്ടപ്പെടാതെ ഞങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും ഉള്ളില്‍ സൂക്ഷിക്കുന്നു .. ഞങ്ങളുടെ ദിവസങ്ങളില്‍ ഇന്നും അങ്ങ്     ഉദിക്കുകയും അസ്തമിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരിയ്ക്കുന്നുഎല്ലാ പ്രഭാതങ്ങളിലും സന്ധ്യകളിലും, അങ്ങയെ സ്വീകരിക്കാനും യാത്ര അയക്കാനും നിലവിളക്കുകളും കത്തിച്ചു ഞങ്ങള്‍ കാത്തിരിക്കുന്നു..! 


ഹേ സൂര്യ....ഈ പ്രപഞ്ചം  മുഴുവന്‍  അങ്ങയുടെ അഗ്നിഹൃദയത്തിന്റെ ഔദാര്യമാകുന്നുവല്ലോ... അതുകൊണ്ടുതന്നെ അഗ്നിയായി, അഗ്നിയുടെ ഉറവിടമായി, അഗ്നിയുടെ പ്രതീകമായി  അവിടുന്ന് സദാ ജ്വലിച്ചു നില്‍ക്കുക.... 


ഹേ സൂര്യ...ഏഴു നിറങ്ങളാകുന്ന അശ്വങ്ങളെ പൂട്ടിയ തേരിലുള്ള ഈ യാത്ര അങ്ങ്‌ അനവരതം തുടര്‍ന്നാലും.... '' അസത്യത്തില്‍ നിന്ന് സത്യത്തിലേയ്ക്ക് , ഇരുളില്‍ നിന്ന് വെളിച്ചത്തിലേയ്ക്ക്,  അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നു ജ്ഞാനത്തിലേയ്ക്ക് ഞങ്ങളെ നയിച്ചാലും..''. 


Thursday, November 17, 2011

മകന്‍






ഒരിക്കല്‍ എനിക്ക് വളരെ പരിചയമുള്ള ഒരു വ്യക്തിയോടൊപ്പം കുറെ ദൂരം യാത്ര ചെയ്യാനിടയായി. ഒരു  സൗകര്യത്തിനു നമുക്കദ്ദേഹത്തെ  ഹരി എന്ന് വിളിക്കാം. 

നല്ല ജോലി. സുന്ദരിയും സത്ഗുണസമ്പന്നയുമായ ഭാര്യ.. അവര്‍ക്കും ജോലിയുണ്ട്.. പട്ടണത്തിന്റെ നടുക്ക് കുടുംബസ്വത്തായ സ്വന്തം വീട്. സഹോദരങ്ങളെല്ലാം നല്ല നിലയില്‍. കൂടെ അമ്മ. കനത്ത ബാങ്ക്  ബാലന്‍സ്.....
.
എന്നിട്ടും  ഹരി ദുഖിതനായിരുന്നു... വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് 12 വര്‍ഷമായി . പക്ഷെ കുട്ടികളില്ല. കുറവ് അയാള്‍ക്കു തന്നെ. 

പോകാത്ത ആരാധനാലയങ്ങളില്ല..  നേരാത്ത വഴിപാടുകളില്ല.  ഡോക്ടര്‍മാര്‍ക്ക് കൊടുത്ത പണത്തിനു കണക്കില്ല...ഒരു അവസാന ശ്രമമെന്ന നിലയില്‍ ബാംഗ്ലൂരില്‍ പോയി .. അവിടെ ടെസ്റ്റ്‌ ട്യൂബ് പ്രജനനം.  കൌണ്ട്  തീരെ കുറവ് . ഉള്ളവ തന്നെ ദുര്‍ബലം. ചെലവ് മൂന്നു ലക്ഷം രൂപയോളമായി.. പക്ഷെ അതും പരാജയപ്പെട്ടു. മൂന്നുവട്ടവും ഭാര്യയുടെ  ശരീരം അത്  സ്വീകരിച്ചില്ല.   

ഹരിനിങ്ങള്‍ക്കൊരു കുഞ്ഞിനെ ദത്തെടുത്തു കൂടെ? ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.. ആ  കുഞ്ഞിനെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോള്‍ നിങ്ങളുടെ രണ്ടു പേരുടെയും ജീവിതത്തില്‍ വെളിച്ചം  വരും...സന്തോഷവും സംതൃപ്തിയും വരും.. പ്രതീക്ഷകള്‍ വരും... അത് സ്വന്തം കുഞ്ഞു തന്നെ ആവണമെന്നു എന്തിനാണിങ്ങനെ വാശി പിടിക്കുന്നത്‌? 

അല്‍പ്പനേരം അയാള്‍ നിശബ്ദനായിരുന്നു, പിന്നെ പറഞ്ഞു '' ഞങ്ങള്‍ക്ക്  രണ്ടുപേര്‍ക്കും അതിഷ്ടമായിരുന്നു.  ഒരിക്കല്‍ ഒരു കുഞ്ഞിനെ പോയി കണ്ടതുമാണ് . നല്ല ഓമനത്തമുള്ള കുട്ടി.. അവന്റെ നോട്ടം  ഇപ്പോഴും എന്റെ മനസ്സിലുണ്ട്... ഏതോ മുജ്ജന്മ ബന്ധം ഉള്ളത് പോലെ.... ഗീത കൈ  നീട്ടിയപ്പോള്‍ ചാടി വന്നു... ഇപ്പോഴും അവന്റെ കാര്യം പറയുമ്പോള്‍ അവളുടെ കണ്ണ് നിറയും..''

പിന്നെ എന്തേ അവനെ സ്വന്തമാക്കിയില്ല?  ഞാന്‍ ചോദിച്ചു..

'' അമ്മ സമ്മതിച്ചില്ല.   അനുജനും അനുജത്തിയും അതിലും ശക്തമായി എതിര്‍ത്തു.. 'ദൈവം തരുന്നില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ വേണ്ട' ..  അവര്‍ ഒരേ സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു.... ഞാന്‍ വല്ലാതെ ഒറ്റപ്പെട്ടു.....എല്ലാവരേയും  പിക്കിക്കൊണ്ടൊരു തീരുമാനം,  അതിനെനിക്കു  കഴിഞ്ഞില്ല...''. 
എനിക്കാ  മനുഷ്യനോടു സഹതാപം തോന്നി. അനുജനെത്ര കുട്ടികളുണ്ട്? ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. 
''മൂന്ന് '' 
അനുജത്തിക്കോ
''രണ്ട് ''
അവരിലൊരാള്‍ക്ക്  ഒരു  കുട്ടിയെ താങ്കള്‍ക്ക്  സ്വന്തമായി തന്നു കൂടെ?
''ഇല്ല..അവര്‍ തരില്ല...''
ചോദിച്ചിരുന്നോ?
'ഉവ്വ് 'എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ അയാള്‍ തലയാട്ടി..ആ മനസ്സില്‍ ഉണങ്ങാതെ അവശേഷിക്കുന്ന മുറിവ് ഞാന്‍ കണ്ടു..കൂടുതലെന്തറിയാനാണ് ?  ഒരു മുഖക്കണ്ണാടിയിലെന്ന  പോലെ വ്യക്തമാണ് കാര്യങ്ങള്‍. 


സഹോദരങ്ങളുടെ കാര്യം പോട്ടെ, സ്വന്തം അമ്മയ്ക്ക് പോലും ഈ മകനോടൊപ്പം നില്ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ..! തന്റെ കാലശേഷം  അവനുമൊരു വാര്‍ദ്ധക്യമുണ്ടെന്നും അവിടെ ആ കുട്ടി ഒരു സാന്ത്വനമായിരുന്നേനേ എന്നും തിരിച്ചറിയാന്‍ അവര്‍ക്ക് കഴിയാതെ പോയതെന്തേ? ഒരു വാക്കു കൊണ്ട് പോലും അവന്റെ മനസ്സില്‍ പോറലേൽപ്പിക്കാതെ ജീവിക്കുന്ന, ഒരുപക്ഷെ തന്റെ മകളേക്കാള്‍ സ്നേഹത്തോടെ തന്നെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ഗീതയുടെ ദുഃഖം അവര്‍ കാണാതെ പോയതെന്തേ? എന്ത് സ്വാര്‍ത്ഥതയാണു പ്രായത്തിന്റെ എഴുപതുകളില്‍ ജീവിക്കുന്ന അവരെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്‌? 

മക്കളില്ലാത്ത ദുഖത്തെ അതിജീവിച്ചു സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുന്ന ദമ്പതികളെ എനിക്കറിയാം. പക്ഷെ ഹരിക്ക് അതിനാകുമായിരുന്നില്ല.  ഇപ്പോള്‍ത്തന്നെ വല്ലാത്തൊരു ഡിപ്രഷൻ അയാളെ കീഴടക്കിയിട്ടുണ്ടെന്നു വ്യ ക്തമായിരുന്നു.   ഏതാനും വര്‍ഷങ്ങള്‍ കൂടികഴിഞ്ഞാല്‍ ഒരു കുഞ്ഞിനെ ദത്തെടുക്കാന്‍ നിയമം അനുവദിക്കുന്ന പ്രായപരിധിയ്ക്കപ്പുറത്തേയ്ക്കയാൾ കടക്കും. പിന്നെ എന്താകും? ഈ ഡിപ്രഷൻ ഭാവിയില്‍ അയാളെ എവിടെക്കൊണ്ടെത്തിക്കും? 


അറിയില്ല. പക്ഷെ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പായിരുന്നു, ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന നിമിഷങ്ങളിലും തനിക്കു സ്വന്തമാക്കാന്‍ കഴിയാതെ പോയ ആ മകനെ ഓര്‍ത്ത് അയാളുടെ മനസ്സു കരയും.....
Blogger Wordpress Gadgets