Language

Language: Please download and save Malayalam web fonts to your C:\WINDOWS\Fonts.

Friday, November 11, 2011

കാഴ്ച

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ്, കേരളത്തിലെ ഒരു റയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ സിഗ്നല്‍ കിട്ടാന്‍ കാത്തുകിടന്ന ഒരു തീവണ്ടിയിലിരിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ കണ്ട ഒരു കാഴ്ചയുണ്ട് . പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ ഇരിക്കുന്ന ഒരാൺകുട്ടി. ഏറിയാല്‍ രണ്ടോ മൂന്നോ വയസ്സു  കാണും. അവന്റെ  മുന്നിലിരിക്കുന്ന നിറം മങ്ങിയ പഴയ കിണ്ണത്തില്‍ കഷ്ടിച്ചൊരു തവി ചോഠുണ്ടാകും .. അതില്‍ നിന്ന് ഓരോ വറ്റു വീതം എടുത്ത് അവന്‍ തിന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.. പതുക്കെപ്പതുക്കെ...സൂക്ഷിച്ചു സൂക്ഷിച്ച് ... ഒരു വറ്റു പോലും വഴുതി  താഴെ പോകാതെ..!  


തീവണ്ടിയോ,  പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ  മറ്റു ചലനങ്ങളോ ഒന്നും ആ കുഞ്ഞു കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല...കാത്തു കാത്തിരുന്നു കിട്ടിയതാകും...നല്ല വിശപ്പുമുണ്ടാകും..ഒരു 'തൊടുറി'യുമില്ലാതെ, ഒരു പക്ഷെ ഉപ്പു  പോലും ചേര്‍ക്കാത്ത ആ ചോറ്  അമൃത് പോലെയാണ്  അവന്‍ കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്‌.   


കയറാനുള്ളവര്‍ കയറിയും, ഇറങ്ങിയവര്‍ പോയും കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍  പ്ലാറ്റ്ഫോം ഏതാണ്ട് വിജനമായി..തിരിച്ചറിവാകാത്ത ഒരു കുഞ്ഞിനെ അങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്കിരുത്തിയിട്ട്  അവന്റെ അമ്മ എവിടെ പോയി എന്ന്  എന്റെ കണ്ണുകള്‍ പരതിക്കൊണ്ടിരുന്നു ഏതെങ്കിലും ഒരു കമ്പാര്‍ട്ട് മെന്റില്‍  അവള്‍ ഇപ്പോള്‍ ഭിക്ഷ യാചിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാവും എന്ന്  ഞാന്‍ സങ്കല്‍പ്പിച്ചു. 


ഇതിനിടയില്‍ ഒരു കാക്ക അടുത്തുള്ള മരത്തില്‍ നിന്ന് പറന്നു വന്ന് അവന്റെയടുത്തുള്ള കോണ്‍ക്രീറ്റ് വേലിയില്‍ രുന്നു. അവസരം കിട്ടിയാല്‍ ആ  ചോറിന്റെ ഒരു വീതം  കൊത്തിക്കൊണ്ടു പറക്കാനുള്ള രു പ്ലാന്‍ അതിനുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.....'മോനേ കാക്ക'  എന്നുറക്കെ വിളിച്ചു കൂവാന്‍  എന്റെ നാവു തരിച്ചു .... ഒരു നിമിഷം... .ഒരുള്‍വിളി കേട്ടപോലെ അവന്‍ പെട്ടെന്ന് തലയുയര്‍ത്തി കാക്കയെ നോക്കി... പിന്നെ കിണ്ണം തന്റെ കാലുകക്കിടയിലേയ്ക്ക്  അടുപ്പിച്ചു വെച്ചു .. 


പ്രതീക്ഷിച്ചതു  പോലെ അല്‍പ്പസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്റെ മുന്നില്‍ ഒരു  സ്ത്രീ രൂപം വന്നു കൈ നീട്ടി. അതവള്‍ തന്നെ..! എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു...അവന്റെ അമ്മ...അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ ജനാലയിലൂടെ ആ കുഞ്ഞിനെ തേടിചെല്ലുന്നത് എനിയ്ക്കു കാണാമായിരുന്നു .. വേവലാതിയോടെ... വല്ലാത്തൊരു  ദൈന്യതയുണ്ടായിരുന്നൂ ആ മുഖത്ത് ...
ഗാര്‍ഡ് പച്ചക്കൊടി വീശിയിട്ടുണ്ടാകണം. വാതില്‍ക്കല്‍ സിഗരറ്റ് വലിച്ചുകൊണ്ട് നിന്നിരുന്നവര്‍ ചാടി കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്റില്‍ കയറി. ട്രെയിന്‍ മെല്ലെ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി..
എന്നെ കടന്നു പോയ അവള്‍   പിറകിലത്തെ വാതിലില്‍ കൂടി പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകും എന്ന് ഞാന്‍ ഊഹിച്ചു.. 
എങ്കിലും ഒരു ഉറപ്പിനു വേണ്ടി ജനാലയുടെ അഴികള്‍ക്കിടയിലൂടെ പുറത്തു പിന്നിലേയ്ക്കൂ ഞാന്‍ കണ്ണെത്തിച്ചു  നോക്കി...


അതെ...അവിടെ, അവനെ തന്നോട് ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട്  അവള്‍ ഇരിപ്പുണ്ട്‌ ... 

4 comments:

  1. We still get to see such scenes on the platform and that's sad.
    Nice description. loved reading your post.

    ReplyDelete
  2. Took me a while to finish reading, my malayalam reading skills are horrid. The title reminded me of the Blessy film by the same name...

    The image you've painted is so touching, beautiful, and saddening. It's kinda like impossible that so many emotions run through the same literary piece. Hats off to you :)
    If you can, write it in english, more people deserve to read your words :)


    If you can spare a few minutes, please do read a post of mine, leave a small feedback, a vote, anything. I'd be honoured to say the least :)
    God bless :)

    http://www.indiblogger.in/indipost.php?post=90039

    ReplyDelete
  3. @Achyuth Thank you Achyuth, your comments gave me a wonderful day!

    ReplyDelete

Blogger Wordpress Gadgets